İzmir’in Umudu olan Meslek Fabrikası’nın Tahliye Çilesi: Eğitimci Emeğinin Gün yüzüne Çıkışı
İzmir’deki Meslek Fabrikası, yıllardır binlerce kişiye ücretsiz ve sektöre özgü eğitimler sunarken, Vakıflar Genel Müdürlüğü üzerinden yaşanan tahliye süreci kamuoyunun dikkatini sadece bir bina meselesi olarak değil, çalışanların emeklerini ve kurumsal bir başarıyı da aynı anda sorgulamasına yol açtı. Halkapınar’daki tarihi binanın belediyeden geri alınması, çalışanların gözlerinde yalnızca bir mekânın kaybı değil, yüzlerce ailenin emeğinin kırılması anlamına geldi.
Bina sürecinin her adımında var olan satın alma personeli Sema Boyacıoğlu Arıcan, 2008 yılında başlayan projeyle İzmir’in farklı noktalarında ücretsiz kurslar verildiğini, 15 yaşını dolduran herkesin eğitim alabildiğini ve Milli Eğitim sertifikasıyla iş bulabildiğini hatırlattı. 2015-2016’da ise durumun meslek fabrikasına dönüştüğünü belirterek, ekipmanın, sınıfların ve laboratuvarların kurulmasına kadar her aşamada emeğin işlendiğini söyledi. TÜRKİYE’DE İLK MODEL ifadesiyle, belediyenin bilgisayar öğretmeni olarak başlayan bir kariyerin bugün nasıl bir ekosistem haline geldiğini vurguladı.
Gülcan Üçfidan ise Meslek Fabrikası’nın kuruluşundan bu yana yönetimde olan bir isim olarak, kadınların ve gençlerin hayatını değiştirmek hedefiyle çıktıkları yolu anlattı. Üniversiteler, odalar ve meslek liseleriyle kurulan iş birliklerinin sadece bir kurs merkezi olmaktan öte Türkiye’de örneği olmayan bir model yarattığını belirtti. Üçfidan, iş arayanlarla işverenleri ücretsiz buluşturduklarını, eğitimlerin sektörün ihtiyaçlarına göre şekillendiğini ve 3 boyutlu yazıcılar gibi ileri teknolojilere erişim sağlandığını dile getirdi. “İzmir’in ihtiyacı olan alanları belirleyip buna göre kurslar açıyoruz; Anadolu’nun farklı noktalarındaki insanların da bu eğitimlere ulaşabildiğini gördük” dedi.
“EVİMİZİN KAPISINDAN GİREMİYORUZ” teması, şu anki tabloya dair en acı ifadelerden biri oldu. Satın alma personeli Şule Alpsoy, merkez konumun avantajını, kursiyerlerin hiçbir ücret ödemeden eğitim almasını ve herkesin sadece öğrenmeye odaklanmasını hatırlattı. Ancak şimdi çalıştıkları yere giremediklerini ve eşyalarını bile alamadıklarını belirtti. “Bu sadece bir iş yeri değil; bizim evimizdi, aile gibiydi” dedi ve İzmir halkına karşı yapılan bu adımın büyük bir haksızlık olduğunu vurguladı.
SON DÖNEMDE 1000 KİŞİ İŞ SAHİBİ OLDU başlığı altındaki açıklamalar da başka bir gerçeği öne çıkarıyor. Gülüzar Karaköse, binanın küçük bir kadroyla kurulduğunu hatırlatırken, şimdi yüzlerce kişilik bir hareketin parçası olduklarını ifade etti. İnsanların iş bulmasıyla birlikte ailenin geleceğinin güvenceye kavuştuğunu söyledi. Muhasebe eğitmeni Zehra Demir ise eğitimlerin insan hayatına dokunduğunu, hiç muhasebe bilmeyenlerin bile alanlarında başarılı işler kurduğunu belirtti ve bu tür bir kapanmanın kabul edilemez olduğunu ekledi.
Orkun Tüfenk, İngilizce derslerini çimlerin üzerinde vererek “Mahmut Hoca kadar gururluyum” diye adlandırılacak bir bağlılık gösterdi. Halkapınar’daki binanın bir simge, bir yuva olduğunu söyleyen Tüfenk, eğitim ve istihdamın eşsiz bir birleşimini temsil eden Meslek Fabrikası’nın bu binayla özdeşleştiğini belirtti. İzmir’in farklı ilçelerinden gelen kursiyerlerin sayısının artığına dikkat çekerek, bu tür eğitimlerin toplumun ortak değeri olduğunu ifade etti. Son derslerin alınan önlemlerden bağımsız olarak devam edeceğini ve eğitimden vazgeçilmeyeceğini, engellerin aşılması gerektiğini vurgulayan Tüfenk, “Eğitimin her yerde olması gerekir; engeller halının altına süpürülemez” diye konuştu.
