Güç, Sevgi ve Görev AŞKINA: İzmir’in Kadın İtfaiye Anneleri Hakkında Büyüleyen Hikâye
İzmir Büyükşehir Belediyesi bünyesinde görev yapan kadın itfaiye personeli, bir yandan yangın ve afetlerle mücadele ederken bir yandan da anneliğin yükünü ve özlemini taşıyor. Uzun nöbetlerin getirdiği uzaklaşmalar, evin sıcaklığına duyulan hasret ve çocuklarının gülümsemesi arasında kadının yüreği iki farklı görevi aynı anda taşıyor. Bu kahramanlar, sahada karşılaştıkları zorlukları sadece meslekleriyle değil, annelik duygusuyla da harmanlayarak anlatıyorlar. Yaşadıkları zorluklar, onların mesleklerine olan bağlılıklarını ve ailelerine olan sevgilerini güçlendiriyor. İnsanların hayatlarını kurtarmak için gece gündüz çalışırken, bazı anlar onları derinden etkiliyor ve bu etkileri çocuklarıyla kurdukları bağı güçlendirmek için bir motivasyona dönüştürüyorlar.
“Çocuğum uyuduğunda bile özlüyorum” ifadesi, Elif Kamile Şahbudak’ın, 6 yıldır İzmir Büyükşehir Belediyesi İtfaiye Dairesi Başkanlığı’nda görev yapan bir memur olarak göstermiş olduğu ruh halinin samanında yükselen bir melodiyi andırıyor. 2 yaşındaki Görkem ile geçirdiği zamanların kıymeti, görevin getirdiği uzun mesafelerin ve mesai saatlerinin zorluklarıyla yarışıyor. Şahbudak, sahada süre gelen yoğun tempo içinde bile çocuklarının yanında olamamanın verdiği özlemi içtenlikle anlatıyor. “İş, bazı anlarda duygularımızı fazlasıyla zorluyor; ama annelik bana bu mesleğin daha anlamlı ve güçlü yönlerini gösteriyor.” diye konuşuyor.
“Çocuk vakalarında daha hassas oluyoruz” ifadesiyle mesleğin güvenlik ile şefkati birleştirdiğini söyleyen Şahbudak, özellikle çocuk vakalarının kendi iç dinamiklerini nasıl etkilediğini paylaşıyor. Doğum sonrası göreve dönüş süreci ise kolay olmuyor; ilk günlerin ağırlığı ve duygusal yoğunluk, yeni bir denge kurmayı gerektiriyor. Ancak yılmadan yeniden sahaya dönmenin verdiği güç, her türlü zorluğun üzerinde. “İlk günlerim ağlayarak geçmiş olabilir; ama bu işin gerekliliği beni ayakta tuttu. Çünkü burada olmaktan ve bu işi yapmaktan gurur duyuyorum.” diye ekliyor.
“İlk günden itibaren buraya ait olduğumu hissettim” sözleriyle Damla Ertuğrul, mesleğe adım atarken hissettiği güçlü aidiyet duygusunu paylaşıyor. 16 yıldır hizmet veren Ertuğrul, eşinin de itfaiyeci olması dolayısıyla sahada yalnız kalmanın değil, ortak bir yaşam paylaşmanın da önemine vurgu yapıyor. Eşiyle birlikte yıllardır sahada çalışmanın bir bağ oluşturduğunu söyleyen Ertuğrul, bu birlikteliğin çocuklarına yansıyan olumlu etkilerini şu sözlerle anlatıyor: “Çocuklarımın gözünde itfaiyeci olmak bir süper kahramanlık.”
“İtfaiyeci anneler daha kahraman” diyen Ertuğrul, Ender ve Eren adındaki iki oğlunun gözlerinde annelerinin mesleğinin ne ifade ettiğini görüyor. Oğulları için annelerinin itfaiyeci olması, onların dünyasında güven ve umut taşıyor. Eren’in arkadaşlarına söylediği “Annem itfaiyeci. O bir süper kahraman gibi” sözleri, ailenin bu özel bağını özetliyor. Evlatlarından ayrık uyumak, zor olsa da itfaiyecilerin mesleğinin doğasında olan bu zorluğu aşmak için ailecek kurulan dengelerin önemini vurguluyor.
“İtfaiye benim evim” diyen Damla Ertuğrul için, hamilelik günlerinin de burada geçtiğini söylemek mümkün. Bu sözler, mesleğin sadece bir iş değil, bir yaşam biçimi olduğuna işaret ediyor. Çocuklarına miras olarak bırakacakları en değerli şey, meslek sevgisi ve duruşu. İtfaiyecilikte vardiyalı sistemin kızışan yoğun temposuyla, evdeki sessiz kahramanlar bile çocuklarına güç veren bir figür olarak öne çıkıyor. Ertuğrul’un ifadeleriyle, “Ömür boyu çocuklarım beni anlatsın istiyorum.” Bu hikâyeler, yalnızca bir mesleğin zorluklarını değil, anneliğin sabrını ve sevgisini de öne çıkarıyor.
Çocuklar arasında gidip gelen bu kahraman anneler, gece nöbetlerinde, aydınlık sabahlarda ve cumartesi kahvaltılarında dillerinde aynı duyguyu taşıyorlar: hizmet etmek, korumak ve sevdiklerini her daim first priority olarak görmek. Bu mücadelenin merkezinde, sevgiyle yoğrulan bir meslek var ve bu meslek, anneliğin gücüyle birleştiğinde daha da anlam kazanıyor. Kaynak: Beyaz Haber Ajansı (BYZHA).
